Preparaty do rozrzedzania krwi po 60 latach

Krew jest najważniejszym składnikiem ciała, ponieważ jej główną funkcją jest zapewnienie normalnego funkcjonowania i ochrona przed różnymi niekorzystnymi czynnikami. Jego ruch odbywa się przez naczynia krwionośne.

Często zdarzają się sytuacje, kiedy krew zaczyna gęstnieć, co staje się niebezpieczne dla zdrowia. W tym przypadku eksperci przepisują leki zmniejszające stężenie krwi. O nich zostaną omówione dalej.

Niebezpieczeństwo grubej krwi

Większość ludzi nie przywiązuje wagi do faktu, że naruszenie płynów w organizmie może wywołać różne negatywne konsekwencje. Eksperci zidentyfikowali kilka procesów patologicznych, które są bezpośrednio zależne od lepkości krwi:

  • nadciśnienie tętnicze, charakteryzujące się stałym wzrostem ciśnienia krwi;
  • udar niedokrwienny lub krwotoczny;
  • atak serca;
  • naruszenie układu sercowo-naczyniowego;
  • miażdżyca;
  • żylaki;
  • skrzepy krwi.

Rozwój każdej z tych chorób może nie tylko wywołać niepełnosprawność, ale także być śmiertelnym.

Pomóż narkotykom

Wyznaczenie jakiegokolwiek leku powinno być przeprowadzone przez lekarza prowadzącego po czynnościach diagnostycznych. Ponadto podczas całego okresu leczenia konieczne jest regularne wykonywanie badań w celu monitorowania stanu zdrowia.

Ważne jest, aby pamiętać, że tabletki rozrzedzające krew nie są środkiem zapobiegającym tworzeniu się skrzepów krwi. Nie są w stanie rozpuścić już uformowanych skrzepów. Jednak ze względu na ich właściwości możliwe jest zmniejszenie lepkości grubej krwi i zapobieganie rozwojowi zakrzepicy.

Co dokładnie należy wziąć lek i w jakiej dawce, specjalista decyduje w każdym przypadku indywidualnie. Należy wziąć pod uwagę kategorię wiekową pacjenta, nasilenie choroby i wiele innych czynników.

Grupy leków

Wszystkie leki zapobiegające powstawaniu zakrzepów krwi podzielone są na dwie grupy:

  1. Leki przeciwpłytkowe. Przyczyniają się do zawieszenia tworzenia się skrzepów krwi, co zapobiega dławicy.
  2. Leki przeciwzakrzepowe. Są to leki, które mogą zapobiegać zwiększonej krzepliwości krwi i zakrzepicy w przyszłości.

Narkotyki drugiego typu są z kolei dzielone na:

  • leki pośrednie, które są stosowane jako profilaktyka po udarze lub zawale mięśnia sercowego;
  • działanie bezpośrednie, stosowane podczas prowadzenia tymczasowych działań terapeutycznych pod nadzorem badań laboratoryjnych.

Wszystkie leki mające na celu przerzedzenie krwi, przede wszystkim muszą być podjęte, aby zapewnić ciału pierwszą pomoc. Sam proces patologiczny można wyeliminować tylko w wyniku leczenia choroby podstawowej.

Do kogo jest wskazana aplikacja?

Konieczne jest podjęcie działań promujących rozrzedzenie krwi wyłącznie na podstawie odpowiednich wyników badań lub w przypadku wystąpienia charakterystycznych objawów. Z reguły w zależności od rodzaju badań laboratoryjnych wskaźniki mogą się różnić.

Przy wartości hematokrytu ponad 0,55, ciało znajduje się w poważnym niebezpieczeństwie. Podczas przeprowadzania pełnego badania krwi pod kątem zaburzeń krzepnięcia obserwuje się wzrost stężenia czerwonych krwinek do 6 lub więcej na litr. Jeśli w analizie lepkości wartość wskaźnika przekracza cztery, wówczas możemy mówić o zagrożeniu.

Odpowiednie objawy będą również wskazywać na nadmierną gęstość płynu we krwi. Należą do nich:

  • uczucie suchości w jamie ustnej;
  • rozproszenie;
  • wzrost ciśnienia;
  • słabość;
  • ociężałość i chłód w kończynach dolnych;
  • ból głowy

Ponadto, mrowienie i drętwienie w niektórych obszarach ciała są uważane za jeden z głównych objawów. Kiedy skrzepy krwi, będzie stały stan depresyjny pacjenta.

Skuteczne produkty dla osób w każdym wieku.

Najbardziej skuteczne i często stosowane leki rozrzedzające krew obejmują:

  1. Heparyna. Ta sama substancja czynna występuje w śluzie pijawek, która przedostaje się do krwioobiegu podczas gryza.
  2. Dabigatran. Jest inhibitorem trombiny. Promuje aktywną koagulację.
  3. Warfaryna. Popularność jest na drugim miejscu.
  4. Trental.
  5. Aspekard Pomaga kontrolować zakrzepicę.
  6. Rivaroxaban. Leczy wysoce selektywne inhibitory. Stosunkowo nowy lek.
  7. Eskuzan. Przyczynia się do normalizacji krążenia krwi w żyłach, wzmacnia ściany naczyniowe.
  8. Fenilin. Skutecznie wpływa na krótki okres czasu. Ponieważ to narzędzie ma wiele przeciwwskazań, jest używane w wyjątkowych przypadkach.
  9. Preparaty z wodorotlenku magnezu (Cardiomagnyl). Przeprowadzić kontrolę nad zgrubieniem płynu krwi.
  10. Multiwitaminy. Przyczyniają się do odbudowy struktury naczyniowej i zapobiegają tworzeniu się skrzepów krwi.
  11. Aspiryna.

Wszystkie powyższe środki powinny być używane wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza. Samo leczenie może wywołać negatywne konsekwencje.

Po 40-50 latach

Po ukończeniu 40 roku życia każda osoba musi przejść regularne badanie lekarskie, nawet jeśli nie cierpi na przewlekłe patologie. Ciało osłabia się stopniowo, co jest znacznie bardziej niebezpieczne wraz z rozwojem każdego patologicznego procesu.

Leki przepisywane przez specjalistów w celu rozrzedzenia krwi pacjentów po 50 roku życia zapobiegają rozwojowi zakrzepicy, a także chorób serca i naczyń krwionośnych. Przez cały czas aspiryna była uważana za jeden z najlepszych leków.

Ponadto ostatnio szeroko rozpowszechniono inne leki. Lista leków zalecanych do stosowania w bardziej dojrzałym wieku:

  • Warfaryna;
  • Heparyna;
  • Exanta
  • Aspirin Cardio.

Również dorośli są dobrze dobrani:

Wymienione fundusze muszą być stosowane na kursie z przerwą. Dzięki temu lepkość krwi będzie normalna przez cały rok.

Co można stosować w czasie ciąży

Nie zaleca się samodzielnego stosowania leków rozrzedzających krew podczas noszenia dziecka. Ich powołanie powinno być wykonywane tylko przez lekarza prowadzącego i tylko po przeprowadzeniu odpowiedniego badania diagnostycznego.

Ponadto, jako środek zapobiegawczy, nie należy stosować leków podczas ciąży.

Kobiety w pozycji najczęściej mianowane Curantil. Działanie leku pomaga wzmocnić ściany naczyń krwionośnych, poprawić przepływ krwi i zapobiega tworzeniu się skrzepów krwi.

W warunkach stacjonarnych można podawać heparynę. Nie wpływa niekorzystnie na płód, ponieważ nie jest w stanie przeniknąć przez łożysko.

Należy jednak pamiętać, że przy jego użyciu zwiększa się ryzyko poronienia lub przedwczesnego porodu.W celu uniknięcia takich powikłań, konieczne jest podjęcie tego środka zaradczego tylko pod ścisłym nadzorem specjalisty.

Cheap fundusze

Najlepsze tanie leki są przedstawione na poniższej liście:

  • Acekardol;
  • Thromboth ACC;
  • Aspiryna Cardio;
  • Cardiomagnyl;
  • Fenilin.

Podjąć którykolwiek z niezbędnych środków tylko po konsultacji z lekarzem.

Zastosowanie leków na choroby

Wraz z rozwojem niektórych procesów patologicznych, po prostu konieczne jest stosowanie leków, które przyczyniają się do zapobiegania zakrzepicy.

Tak więc przy żylakach należy zwrócić szczególną uwagę na skład krwi i upewnić się, że nie zagęszcza się. Dobre właściwości ma żel o nazwie Lioton.

Można także przepisywać tabletki dipipidamolu lub Curantila. Wraz z rozwojem tej patologii nie jest zbędne stosowanie antykoagulantów. Może to być Fraxiparin lub Clexane w postaci iniekcji, które są niskocząsteczkowymi analogami heparyny.

Jeśli istnieje tendencja do zagęszczania krwi, ważne jest, aby zwracać uwagę na stan zdrowia, który zapobiegnie tworzeniu się skrzepów krwi. Heparyna i jej analogi są często wykorzystywane do rozwiązania tego problemu. Aby zapobiec tworzeniu się nowych zakrzepów krwi, należy wybrać warfarynę. W przypadku rozległej zakrzepicy można zastosować Alteplaz.

W przypadku migotania przedsionków zaleca się picie warfaryny. W przypadku rozpoznania nadciśnienia i niedokrwienia serca - Cardiomagnyl.

Przeciwwskazania

Przed podjęciem decyzji o zastosowaniu konkretnego środka należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ każdy z tych leków ma istotne przeciwwskazania.

Do najczęstszych z nich należą:

  • predyspozycja do krwawienia;
  • krwotok mózgowy;
  • ostre formy owrzodzeń lub erozji w narządach przewodu pokarmowego;
  • ciężka niewydolność nerek;
  • okres posiadania dziecka (1 i 3 trymestr);
  • laktacja;
  • reakcje alergiczne;
  • polipowatość nosa;
  • dna;
  • indywidualna nietolerancja kwasu acetylosalicylowego;
  • wiek poniżej 18 lat.

Nie zaleca się wybierania własnych leków, które przyczyniają się do rozrzedzenia krwi. Z uwagi na liczne ograniczenia konieczna jest konsultacja ze specjalistą. Tylko lekarz będzie w stanie prawidłowo wybrać środki i przepisać niezbędne dawki.

Skutki uboczne

Ponieważ większość preparatów medycznych zawiera silne substancje w ich składzie, u pacjentów często występują działania niepożądane:

  • zaburzenie układu trawiennego;
  • podrażnienie przewodu żołądkowo-jelitowego;
  • wrzody przy przyjmowaniu pieniędzy przez długi czas;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego;
  • wysypki skórne;
  • słabość;
  • zaburzony stolec (biegunka).

Aby temu zapobiec, należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza i nie można niezależnie zwiększyć lub zmniejszyć dawki leku.

Zapobieganie powikłaniom

Aby utrzymać normalną lepkość krwi i zapobiec negatywnym konsekwencjom, należy kontrolować reżim picia i jakość odżywiania.

Ważne jest również przestrzeganie prostych zasad zapobiegania:

  • zmniejszyć ilość pokarmów bogatych w cholesterol i cukier w diecie;
  • jest więcej owoców morza;
  • odmówić napojów alkoholowych i palenia;
  • poświęcają więcej czasu na relaks i spacery na świeżym powietrzu;
  • ćwiczyć;
  • Nie wystawiaj ciała na stresujące sytuacje.

Środki rozrzedzające krew - leki o wysokiej skuteczności. Dzięki ich efektom wzrasta szansa na zapobieganie rozwojowi wielu poważnych chorób.

Przegląd najpopularniejszych preparatów rozrzedzających krew

Data publikacji artykułu: 10.09.2018

Data aktualizacji artykułu: 02/17/2019

Autor artykułu: Dmitrieva Julia (Sych) - praktykujący kardiolog

Właściwości reologiczne krwi wpływają na jakość krążenia krwi, odżywianie tkanek i układ sercowo-naczyniowy. Jednym z ważnych wskaźników jest lepkość krwi, która zwykle powinna wynosić 4,5-5,0.

Kondensacja głównego płynu ustrojowego utrudnia poruszanie się w naczyniach, komplikuje proces metabolizmu, a z czasem prowadzi do poważnych konsekwencji.

Preparaty do rozcieńczania krwi (antykoagulanty) zapobiegają nadmiernemu krzepnięciu, zapewniają dobrą płynność. Są używane tylko na receptę i po zdaniu niektórych testów.

Do kogo są powołani iw jakich przypadkach?

Uważa się, że wraz z wiekiem krew ma tendencję do zagęszczania. Wpływ na to mają różne czynniki, w tym zmniejszenie objętości zużywanego płynu.

Leki na krwi polecane są przez kardiologów wszystkim osobom powyżej 50. roku życia. Niektórzy pacjenci, u których zdiagnozowano choroby układu sercowo-naczyniowego, mogą potrzebować leków zapobiegających powstawaniu zakrzepów krwi, a w młodszym wieku, na przykład, w wieku 30 lub 40 lat.

Zwykle krew ludzka składa się w 80% z płynnego ośrodka. Pogrubienie krwi prowadzi do spowolnienia jej ruchu, trudności w dostarczaniu użytecznych substancji i tlenu w tkankach, pogarszaniu się wydzielania toksyn i toksyn z narządów wewnętrznych.

Następujące objawy mogą być spowodowane zaburzeniami krążenia:

  • zmęczenie;
  • ciągła senność;
  • pojawienie się objawów żylaków;
  • zaburzenie pamięci;
  • spowolnienie zdolności analitycznych i umysłowych;
  • pogorszenie ogólnego samopoczucia.

Na początku takie przejawy nie są bardzo wyraźne, więc dana osoba może nie przywiązywać do nich większej wagi. Ale z biegiem czasu słabe krążenie prowadzi do poważniejszych problemów i pogorszenia funkcjonowania wielu narządów.

Zwiększona lepkość krwi przyczynia się do rozwoju zakrzepicy i zwężenia światła naczyń krwionośnych. To z kolei może spowodować rozwój niedokrwienia w określonym obszarze i pogorszenie pracy całego narządu.

W związku z tym zaleca się przyjmowanie leków rozrzedzających krew zarówno w celu zapobiegania jak i leczenia następujących stanów:

  • zakrzepica;
  • postępująca dławica piersiowa;
  • trombofilia;
  • atak serca;
  • udar;
  • powikłania pooperacyjne.

Krótko o mechanizmie krzepnięcia krwi i działaniu leków

Proces koagulacji krwi składa się z kilku etapów i jest dość skomplikowany.

Dla ogólnego zrozumienia zbadamy tylko główne punkty:

  • Pod wpływem enzymu trombokinazy i różnych czynników krzepnięcia protrombinę białka krwi przekształca się w trombinę. Na tym etapie obserwuje się zwiększoną aktywność płytek krwi, na powierzchni których występują specjalne kompleksy zwane wewnętrznymi czynnikami krzepnięcia.
  • Występuje wzrost stężenia wapnia we krwi i transformacja rozpuszczalnego białka krwi w nierozpuszczalną postać fibryny.
  • Następnie powstają włókna fizjologicznego skrzepliny, które trwale przylegają do ściany naczynia lub zatyka miejsce urazu.

Leki, które przyczyniają się do rozcieńczania krwi z zakrzepów krwi można podzielić na dwie grupy:

Pierwsza grupa hamuje proces koagulacji na etapie produkcji fibryny. Zapobiegają przejściu fibryny do postaci nierozpuszczalnej. Niewątpliwą zaletą tej grupy leków jest brak negatywnego wpływu na błonę śluzową żołądka i jelit, ponieważ nie zawierają one aspiryny. Czynnik ten jest ważny w praktyce klinicznej, ponieważ wszystkie leki rozrzedzające krew wymagają długotrwałego stosowania.

Leki przeciwpłytkowe hamują adhezję płytek krwi do siebie nawzajem i zapobiegają przyczepianiu się płytek krwi do ściany naczynia, zapobiegając tworzeniu się skrzepu krwi. Większość środków przeciwpłytkowych zawiera kwas acetylosalicylowy. Kwas acetylosalicylowy, znany wszystkim, naprawdę ma wyraźny efekt rozrzedzania krwi, jeśli jest przyjmowany w małych dawkach. Jednak przy długotrwałym stosowaniu aspiryna wywiera szkodliwy wpływ na błonę śluzową żołądka, wywołując zapalenie żołądka lub wrzód trawienny.

Tylko lekarz powinien ustalić, czy pacjent ma gęstą krew i przepisać określony lek. Samo leczenie w dziedzinie kardiologii nie jest zalecane. Mimo to niektóre firmy farmaceutyczne oferują kilka leków dostępnych bez recepty, które można stosować w celu uniknięcia udarów i zmniejszenia lepkości krwi we własnym zakresie.

Bezpośrednio działające antykoagulanty

Należą do nich środki na bazie heparyny lub jej pochodnych. Ich działanie farmakologiczne przejawia się dzięki zdolności do hamowania pracy głównych czynników zaangażowanych w proces krzepnięcia, a także zahamowaniu powstawania nierozpuszczalnych postaci białek zakrzepowych - trombiny i fibryny.

Heparyna jest uważana za standardowy antykoagulant i dodatkowo:

  • spowalnia proces adhezji i aktywacji płytek krwi;
  • zmniejsza przepuszczalność naczyń;
  • łagodzi skurcz ściany naczyniowej, który jest również jednym z mechanizmów zatrzymujących krwawienie i proces krzepnięcia.

Heparyna jest dostępna w aptekach w różnych formach uwalniania. W leczeniu poważnych zaburzeń ogólnoustrojowych lek stosuje się iniekcje. W postaci wstrzyknięcia można podać zastrzyki dożylne, domięśniowe i podskórne. Takie manipulacje są wykonywane przez lekarza, gdy pacjent jest hospitalizowany.

Lista nazw wstrzykiwanych antykoagulantów na bazie pochodnych heparyny:

Miejscowe stosowanie heparyny ma mniej wyraźny wpływ i charakteryzuje się płytką penetracją do tkanki.

Leki wytwarzane na bazie heparyny:

Środki na użytek miejscowy są często przepisywane w celu złagodzenia zmęczenia nóg żylakami, a także w celu zmniejszenia bólu podczas hemoroidów.

Bezpośrednie inhibitory trombiny

Należą do nich leki, które zatrzymują proces krzepnięcia poprzez bezpośrednie blokowanie trombiny. Mechanizm działania można porównać z enzymem hirudyną, który jest naturalnie wytwarzany przez pijawki. Dzięki temu syntetyczna hirudyna - biwalirudyna i jej naturalne analogi - lepirudyna, desyrudyna znalazły zastosowanie w medycynie.

Lista takich funduszy nie jest zbyt szeroka. Najpopularniejszym przedstawicielem jest Arixtra, na bazie fondaparynuksu i wodorotlenku sodu. Ten ostatni ma właściwości antykoagulacyjne, jednak jest stosowany tylko w warunkach laboratoryjnych do przechowywania krwi.

Pośrednie antykoagulanty

Leki te wpływają na substancje biorące udział w procesie krzepnięcia krwi. Zmniejszają ilość białek lub czynników krzepnięcia, co pośrednio wpływa na proces powstawania skrzepów krwi.

Wśród nich są następujące podgrupy:

  • Preparaty na bazie Fenindione. Przedstawicielem jest Fenilin. Dostępny w tabletkach, przeznaczony do regularnego użytku, maksymalny efekt obserwuje się około jednego dnia. Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania go z niektórymi środkami hipoglikemizującymi.
  • Pochodne kumaryny. Obejmuje to ziołowe środki i syntetyczne analogi naturalnej kumaryny. Przedstawiciele: Warfaryna, acenokumarol, Cincumar, Neodicoumarin. Antykobulanty kumarynowe wykazują raczej silne działanie rozrzedzające krew, dlatego schemat leczenia i dawki powinny być przepisywane tylko przez lekarza.

Działanie farmakologiczne rozwija się w ciągu dnia po zażyciu tych leków.

Schemat leczenia obejmuje regularne stosowanie w tym samym czasie. Wzmocnienie działania rozrzedzającego krew obserwuje się równocześnie z lekami na dnę (allopurinol), antybiotykami (cefuroksymem, norfloksacyną, azytromycyną i innymi), hormonami (testosteron, tamoksyfen) i innymi. W terapii skojarzonej może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwzakrzepowych.

Co to jest INR?

Międzynarodowy współczynnik znormalizowany jest wskaźnikiem, który należy ustalić przed zastosowaniem schematu, który obejmuje warfarynę. Po zastosowaniu leków powtarzane pomiary tego wskaźnika pozwalają na ocenę skuteczności terapii. Wartość jest obliczana jako stosunek czasu protrombinowego danego pacjenta do standardowego wskaźnika. Im wyższy wynik, tym gorszy stan pacjenta. Normą jest 1,0 lub niewielkie odchylenie od jednostki.

Podczas leczenia warfaryną należy starać się uzyskać stosunek równy 2. Zwykle jest to możliwe w ciągu 10 dni leczenia. Następnie wskaźnik jest monitorowany co 2 tygodnie.

Nowe leki przeciwzakrzepowe

Warfaryna, jako jeden z typowych przedstawicieli antykoagulantów, jest dość trudna w doborze dawek. Aby zapewnić właściwą terapię podtrzymującą, konieczne jest ciągłe mierzenie INR i uwzględnianie indywidualnej wrażliwości pacjenta na tę substancję czynną. Firmy farmaceutyczne zaproponowały bardziej zaawansowane środki obniżające lepkość krwi.

Istnieją trzy główne leki:

  • Xarelto. Bardzo dobry lek z minimalnym ryzykiem krwawienia. Jest to jeden z najbezpieczniejszych, nie wymaga monitorowania INR. Zaprojektowany do długotrwałego użytkowania.
  • Apixaban (Eliquis). Używany do zakrzepicy żył i zatorowości płucnej. Po cotygodniowym leczeniu dawką początkową lek należy pić w ilościach konserwacyjnych na całe życie.
  • Pradaksa. Często przepisywane przez lekarzy w leczeniu udarów niedokrwiennych. Może być stosowany jako środek profilaktyczny w niektórych zabiegach chirurgicznych i protezach.

Leki ostatniej generacji umożliwiają zmianę schematu leczenia i przejście z jednego leku na drugi. Konieczne jest rozpoczęcie leczenia nowym lekiem po warfarynie po jego anulowaniu, a wynik INR jest mniejszy niż 2,0. Na odwrotnej transformacji warfaryna jest dodawana do nowoczesnego leku, a następnie niepotrzebne leki są anulowane.

Proces koagulacji krwi obejmuje etap przyklejania płytek krwi, co prowadzi do powstania pierwotnego skrzepu i zatkanych ran. Środki przeciwpłytkowe wykazują właściwości hamujące proces sklejania, który zapobiega tworzeniu się skrzepu krwi i zapobiega etapowi enzymatycznej koagulacji krwi.

W praktyce medycznej wszystkie leki przeciwpłytkowe dzielą się na dwie podgrupy:

  • zawierające aspirynę i ich analogi;
  • Leki bez zawartości aspiryny.

Leki zawierające kwas acetylosalicylowy

Preparaty na bazie kwasu acetylosalicylowego zajmują najszerszy segment grupy leków przeciwpłytkowych. Są one dostępne pod różnymi nazwami handlowymi i są dostępne dla pacjentów po bardzo różnych cenach.

Najpopularniejsze z nich to:

Główną grupą takich leków są NLPZ, ale przyjmowane w dawkach poniżej 300 mg, tabletki wykazują działanie przeciwzakrzepowe.

Należy zauważyć, że po podaniu doustnym preparaty na bazie kwasu acetylosalicylowego są dobrze wchłaniane w żołądku, a ich działanie farmakologiczne rozwija się po 20 minutach. W tym samym czasie leki przeciwzapalne mają działanie wrzodziejące, co powoduje, że są niebezpieczne dla błony śluzowej żołądka, gdy są przyjmowane w sposób ciągły. Lekarze próbują przepisać tabletki powlekane w celu zapobiegania zapaleniu żołądka i dwunastnicy.

Produkty na bazie kwasu acetylosalicylowego są szeroko rozpowszechnione na rynku farmaceutycznym. Zawierają składnik pomocniczy - wodorotlenek magnezu, który chroni błonę śluzową żołądka przed niekorzystnym działaniem kwasu acetylosalicylowego.

Najlepsze z nich to:

Agrenox to kolejna kombinacja leków. Oprócz aspiryny zawiera drugi antypłytek - dipirydamol, który wzmacnia efekt terapeutyczny.

Leki bez aspiryny

Najpopularniejsze narkotyki z tej serii to:

  • Dipyridamol. Efekt jest w przybliżeniu porównywalny z kwasem acetylosalicylowym, ale dodatkowo dipirydamol wykazuje działanie rozszerzające naczynia wieńcowe. Lek nie jest bardzo wygodny w użyciu, ponieważ musi być wypijany 3 razy dziennie. Zaletą jest brak efektu wrzodziejącego. Częściej przepisywany na dusznicę bolesną i zawał serca.
  • Tiklopidyna. Aktywność tego aktywnego składnika jest kilkakrotnie wyższa niż standardowa Aspiryna. Efekt farmakoterapeutyczny rozwija się dopiero po kilku dniach podawania. Wchłanianie występuje również szybko i całkowicie. Zaprojektowany do długotrwałego użytkowania. Pacjenci w podeszłym wieku są często zmniejszani o połowę, aby utrzymać dawkę podtrzymującą, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
  • Clopidogrel. Jeden z najpopularniejszych leków przeciwpłytkowych, które rzadko mają działania niepożądane. Efekt mocy przekracza aspirynę.
  • Pentoksyfilina (Trental). Używany jako lek do rozrzedzania krwi i nie tylko. Oprócz poprawy właściwości reologicznych krwi, wspomaga rozszerzenie naczyń krwionośnych i lepsze nasycenie mięśnia sercowego tlenem. Takie właściwości pomagają poprawić metabolizm w tkankach i normalizować krążenie krwi. Przeznaczony jest do angiopatii, miażdżycy, ataków astmy oskrzelowej, mikroangiopatii z cukrzycą.

Narkotyki, najbezpieczniejsze dla żołądka

Fundusze oparte na NLPZ mogą niekorzystnie wpływać na stan błony śluzowej żołądka.

W przypadku problemów z gastroenterologią zaleca się pacjentom zastąpienie tych leków innymi.

W takim przypadku przebieg leczenia wrzodu żołądka lub zapalenia żołądka może obejmować:

Osobno warte odnotowania jest Cardiomagnyl, ThromboASS, Aspekard, Aspirin Cardio - są to produkty, które zawierają minimalną ilość aspiryny, więc praktycznie nie mają efektu wrzodziejącego (nie powodują problemów z żołądkiem i jelitami).

Biologiczne dodatki są przeznaczone raczej do zapobiegania udarom i zakrzepicy niż do leczenia istniejących patologii. Należy zachować ostrożność, nie przekraczając zalecanej dawki. Pacjenci również nie powinni czekać na szybki i wyraźny efekt po podjęciu takich środków.

Zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi pomoże:

  • Flavopektin.
  • Norma HELL - jest również przepisana na nadciśnienie w celu zmniejszenia ciśnienia.
  • Fucus Litoral - dodatkowo zwiększa elastyczność ścian naczyń krwionośnych i wzmacnia je.
  • Pyłek sosny.

Co można stosować w czasie ciąży?

Decyzję o przyjmowaniu leków rozrzedzających krew u kobiet w ciąży podejmuje wyłącznie lekarz. Heparyny drobnocząsteczkowe (Fraxiparin i Clexane) nie przechodzą przez barierę łożyskową, a wstrzyknięcia warfaryny są bardzo niebezpieczne dla płodu.

Dla tej kategorii pacjentów dozwolone jest stosowanie heparyny, Clexan pricks, wyznaczenie Curantil. Postać dawkowania (ampułki lub tabletki) wybiera się w zależności od stanu pacjenta. Przed planowaną datą porodu środki rozrzedzające krew stopniowo się znoszą, aby zmniejszyć ryzyko rozległego krwawienia.

Podczas pierwszego trymestru nie zaleca się stosowania środków rozrzedzających krew, ponieważ ten okres jest bardzo ważny dla rozwoju wszystkich narządów dziecka.

Leki stosowane w leczeniu zakrzepowego zapalenia żył i żylaków

Gdy zakrzepowe zapalenie żył i żylaki, oprócz środków rozrzedzających krew, konieczne jest stosowanie leków, aby wzmocnić ściany naczyń krwionośnych i zmniejszyć proces zapalny.

W tym przypadku rozrzedzenie krwi jest jednym z mechanizmów pozbycia się głównej patologii.

Tacy pacjenci są przepisywani przez venotonics (Detralex, Troxevasin capsules, Phlebodia) i leki przeciwzapalne, oszczędzając żołądek.

Leki stosowane w chorobach serca

Środki rozrzedzające krew są często włączane do kompleksowej terapii różnych chorób serca.

Na przykład niewydolność serca leczona jest glikozydami nasercowymi, lekami przeciwnadciśnieniowymi i przeciwzakrzepowymi, arytmią - beta-blokerami, pośrednimi antykoagulantami, lekami przeciwdławicowymi.

Można podawać warfarynę, Syncumar, Arixtra, Cardiomagnyl.

Bezwzględne przeciwwskazania i skutki uboczne

Leki rozrzedzające krew nie są przepisywane pacjentom z:

  • skłonność do krwawienia;
  • choroba wrzodowa;
  • ciężkie zaburzenia w wątrobie;
  • skaza krwotoczna.

Niektóre stany (ciąża i inne) są względnymi przeciwwskazaniami i zależą od konkretnego leku.

Od skutków ubocznych leków w tej grupie należy podkreślić:

  • problemy żołądkowo-jelitowe;
  • krwawienie;
  • reakcje alergiczne;
  • ból głowy, gorączka.
  • naruszenie wrażliwości, osteoporoza.

Osoby powyżej 60. roku życia, nawet w przypadku braku problemów w dziedzinie kardiologii, powinny przyjmować środki, które przyczyniają się do rozrzedzenia krwi.

Ich wizytę można uzyskać od lekarza, który pomoże wybrać najbardziej skuteczną i nowoczesną medycynę.

Regularne długotrwałe przyjmowanie w minimalnych dawkach zapewni wysokiej jakości przepływ krwi i kilka razy zmniejszy prawdopodobieństwo rozwoju śmiertelnych chorób.

Leki przeciwzakrzepowe: brak aspiryny, nowe pokolenie, lista

Wiele mówi się i pisze o potrzebie rozrzedzenia krwi w leczeniu i zapobieganiu wielu strasznym chorobom. Ostatnio zwiększyła się liczba leków wykonujących to zadanie. Niebezpiecznie jest wybierać je niezależnie, tylko lekarz powinien wybrać je dla konkretnego pacjenta.

Ale żeby mieć pojęcie, jaki rodzaj leku do rozrzedzania krwi jest używany w medycynie, powinien każdy dorosły. Bez przesady możemy powiedzieć, że takie leki są przyjmowane co sekundę po 60 latach, a wraz z wiekiem częstotliwość ich przepisywania wzrasta.

Dlaczego muszę rozrzedzać krew

Pojęcie "rozrzedzenia krwi" oznacza nie tyle zmniejszenie "grubości", co zmniejszenie zdolności do tworzenia skrzepów krwi. Krew jest złożonym systemem samoregulacji i krąży w nim wiele czynników, zarówno koagulantowych, jak i antykoagulacyjnych, które normalnie powinny być w idealnej równowadze.

Jednak wraz ze starzeniem się organizmu większość ludzi przesuwa tę równowagę w kierunku zwiększenia krzepliwości krwi. Mechanizmy tego są różne, niektóre nie są w pełni zrozumiałe, ale fakt pozostaje: uderzenia, zawały serca, zakrzepica i choroba zakrzepowo-zatorowa to zakrzepy krwi, które blokują światło naczynia i zatrzymują przepływ krwi w określonym obszarze naszego ciała. Te wypadki naczyniowe są bardzo niebezpieczne, nigdy nie mijają bez śladu: bez pomocy świadczonej w czasie, to albo śmierć, albo niepełnosprawność.

Dlatego leki przeciw rozrzedzaniu krwi są na pierwszym miejscu w zapobieganiu zakrzepicy i chorobie zakrzepowo-zatorowej, a zatem zapobiegają umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Oprócz celów profilaktycznych są one stosowane w leczeniu już powstałej zakrzepicy.

Główne grupy leków do rozrzedzania krwi

Skrzepy krwi są aktywowane przez wiele czynników krzepnięcia znajdujących się we krwi. Jest to złożona reakcja kaskadowa. Istnieje:

  • Pierwotna hemostaza płytek krwi. Płytki aktywowane różnymi czynnikami sklejają się ze sobą i ścianą naczynia i blokują światło małego naczynia.
  • Wtórna, koagulacyjna hemostaza. Aktywacja czynników krzepnięcia w osoczu i tworzenie skrzepu fibrynowego. Jest charakterystyczny dla statków średniego i dużego kalibru.

W związku z tym leki rozrzedzające krew dzielą się na:

  • Leki przeciwpłytkowe (zapobiegają przywieraniu płytek krwi, hamują hemostazę naczyniowo-płytkową).
  • Leki przeciwzakrzepowe (blokujące czynniki krzepnięcia w osoczu i zapobiegające tworzeniu się skrzepu fibrynowego).

Przeciwpłytkowe

Leki przeciwpłytkowe są przepisywane:

  • z chorobą niedokrwienną serca;
  • po ataku serca;
  • pacjenci z zaburzeniami rytmu;
  • wtórne zapobieganie tworzeniu się skrzepów krwi u pacjentów po udarach lub TIA;
  • prewencja pierwotna u osób z wysokim ryzykiem powikłań;
  • po wszelkich operacjach serca i naczyń;
  • pacjenci z chorobą tętnic obwodowych.

Preparaty zawierające aspirynę

Kwas acetylosalicylowy (ASA, aspiryna) jest najbardziej znanym i pierwszym środkiem przeciwpłytkowym. Jego właściwości blokowania enzymów zaangażowanych w aktywację płytek krwi odkryto w 1967 roku. I wciąż jest to "złoty standard", z którym porównywane są wszystkie inne czynniki przeciwpłytkowe.

Udowodniono, że dawka aspiryny wystarczająca do wykazania działania przeciwpłytkowego wynosi 100 mg na dobę. W przypadku stosowania w profilaktyce wtórnej ASA może zmniejszyć liczbę zgonów o 25-30%. Jest to dość skuteczny lek, niedrogi i przystępny cenowo dla szerokiej grupy pacjentów. Aspiryna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, jej działanie występuje po 1-2 godzinach i utrzymuje się przez jeden dzień. Dlatego przyjmuj go raz dziennie po posiłku przez długi czas.

Przemysł farmakologiczny produkuje leki aspiryny w wymaganej dawce 50-150 mg, co jest bardzo wygodne do odbioru. Aby zmniejszyć działanie drażniące na błonę śluzową żołądka, ta ilość ASA jest zazwyczaj zamknięta w błonie jelitowej.

Jeśli podejrzewa się ostry zespół wieńcowy, pacjentowi podaje się zwykłą, niezasażoną tabletkę aspiryny w dawce 325-500 mg.

Niezbędne preparaty zawierające aspirynę do długotrwałego stosowania