Paraproctitis and fistulas

Jeśli masz dolegliwości bólowe w odbycie lub odbytnicy, którym towarzyszy gorączka i dreszcze, może to wskazywać na obecność paraproctitis (lub ropnia okołoodbytnicza) lub przetoki odbytnicy (lub przetoki odbytu).

Co to jest paraproctitis?

Paraproctitis lub ropień okołowodowy to zakażone jamy wypełnione ropą i znajdujące się w pobliżu odbytu lub odbytu.

Czym jest przetoka odbytnicza?

Niemal zawsze przyczyną rozwoju przetoki odbytnicy (lub przetoki okołoporodowej) jest przeniesiony ropień okołowodowy. W odbycie (odbycie) są małe gruczoły odbytu. Kiedy gruczoły te stają się zatkane, mogą ulec zakażeniu, a następnie pojawia się ropień okołowrotny. Przetoka jest przejściem, które tworzy się pod skórą i łączy stan zapalny gruczołu odbytu i skóry pośladków poza odbytem.

Co powoduje okołodobowy ropień?

Ropień okołooponowy powstaje w wyniku ostrego zakaźnego zapalenia gruczołu odbytu, gdy bakterie lub obca substancja penetrują jego tkankę. W niektórych chorobach, takich jak zapalenie okrężnicy lub inne zapalne choroby jelit, infekcje te mogą występować częściej.

Jaka jest przyczyna przetoki odbytniczej?

Po drenażu ropnia okołoodbytniczego może dojść do udaru między skórą a gruczołem odbytu, co spowodowało pojawienie się zapalenia paraprocytów. Jeśli ropa wypłynie z zewnętrznego otworu przetoki, może to wskazywać na funkcjonowanie przetoki. Nawet jeśli zewnętrzny otwór przetoki przetrawił się sam, to nie gwarantuje, że nawrót (nawrót) zapalenia paraprocytów nie nastąpi.

Jakie są objawy zapalenia paraproftu i przetoki odbytnicy?

Objawy zapalenia paraprocytów to ból, obrzęk i obrzęk w odbycie. Może również powodować osłabienie, gorączkę i dreszcze. Dodatkowymi skargami charakterystycznymi dla przetoki są: podrażnienie skóry wokół odbytu, wydzielanie ropy (co wiąże się ze złagodzeniem stanu pacjenta), gorączka i ogólne złe samopoczucie.

Czy zawsze występuje przetoka odbytnicza z paraproctitis?

Nie, nie zawsze. Przetoki odbytnicy powstają tylko u połowy pacjentów z zapaleniem parapetytów, a dzisiaj nie ma metody, która mogłaby wiarygodnie ustalić, czy występuje przetoka, czy nie.

Co to jest leczenie paraproctitis?

Leczenie paraproctitis polega na przycięciu skóry w pobliżu odbytu w celu usunięcia ropy z zakażonej jamy i zmniejszenia ciśnienia wewnątrz niej. Dość często można to zrobić w warunkach ambulatoryjnych przy użyciu znieczulenia miejscowego. W leczeniu dużych lub głębokich ropni hospitalizacja może być wymagana w specjalistycznym szpitalu, gdzie możliwe jest zapewnienie odpowiedniej ulgi w bólu podczas operacji. Hospitalizacja jest wskazana u pacjentów ze skłonnością do poważnych powikłań infekcyjnych (pacjenci z cukrzycą i obniżoną odpornością). Zachowawcze (niechirurgiczne) leczenie samymi antybiotykami nie jest tak skuteczne, jak drenaż (usunięcie ropy). Wynika to z faktu, że antybiotyki nie mogą przenikać do jamy ropnej i wpływać na zawartość ropnej tkanki.

Jakie jest leczenie przetoki odbytniczej?

Leczenie przetoki odbytniczej tylko chirurgiczne. Pomimo faktu, że opracowano wiele opcji do chirurgicznego leczenia przetok odbytu, prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań pozostaje dość wysokie. Dlatego zaleca się, aby operacja była wykonywana przez coloproctologa (chirurga jelita grubego). Możliwe jest jednoetapowe leczenie przetok i paraproctitis, chociaż zazwyczaj przetoki rozwijają się od 4 do 6 tygodni po drenażu ropnia, w niektórych przypadkach może wystąpić po miesiącach i latach. Główną zasadą chirurgicznego leczenia przetoki odbytniczej jest otwarcie przewodu przetokowego. Często towarzyszy temu wycięcie niewielkiej części zwieracza odbytu, tj. mięsień, który kontroluje zatrzymanie stolca. Połączenie otworów wewnętrznych i zewnętrznych, otwarcie przewodu przetopowego i jego przekształcenie w stan otwarty, pozwala na szybkie wygojenie rany w kierunku od dołu do krawędzi. Często chirurgiczne leczenie przetoki odbytnicy może być wykonywane ambulatoryjnie. Leczenie głębokich lub rozległych przetok może wymagać hospitalizacji.

Jak długo trwa proces gojenia?

W pierwszym tygodniu po chirurgicznym leczeniu przetoki pacjenta umiarkowany zespół bólowy, który można kontrolować za pomocą środków przeciwbólowych, może przeszkadzać. Okres przymusowej niepełnosprawności jest minimalny. Po leczeniu chirurgicznym przetoki lub zapalenia paraprocytów konieczne jest leczenie domową w domu z wykorzystaniem kąpieli 3-4 razy dziennie. Zaleca się dodanie do diety błonnika lub środków przeczyszczających. Aby zapobiec zanieczyszczeniu bielizny można użyć bandaży gazowych lub wkładek. Normalny stolec nie wpływa na gojenie się ran.

Jakie są szanse na nawrót (nawrót) przetoki lub ropnia?

Przy właściwym wyleczeniu ryzyko nawrotu choroby jest minimalne. Konieczne jest jednak przestrzeganie zaleceń coloproctologa (chirurga jelita grubego).

Co to jest chirurg kolorektalny (lekarz-kolopegetolog)?

Chirurg-koloptologci to wysoko wykwalifikowani specjaliści w chirurgicznym i niechirurgicznym leczeniu chorób okrężnicy i odbytnicy. Posiadają certyfikat ukończenia edukacji w zakresie chirurgii ogólnej i specjalistycznego szkolenia w zakresie leczenia chorób okrężnicy i odbytnicy. Chirurdzy koloproktologii mogą leczyć łagodne i złośliwe nowotwory, badać pacjentów i, jeśli to konieczne, wykonywać chirurgiczne leczenie chorób.

Przetoki odbytnicy w przewlekłym zapaleniu paraprocytów

Proces zapalny, któremu towarzyszy tworzenie ropnia w warstwie tłuszczu wokół odbytnicy, nazywa się paraproctitis. Jest to dość powszechny problem, według różnych źródeł, który zajmuje 3-4 miejsce wśród wszystkich chorób proktologicznych. Najczęściej choroba dotyka mężczyzn w wieku produkcyjnym, których organizm jest osłabiony przez współistniejące choroby i szkodliwe nawyki. Paraproctitis mogą być ostre lub przewlekłe, formy te różnią się znacznie między sobą. Z reguły powstawanie przewlekłego zapalenia paraprofi lub przetoki odbytnicy przyczynia się do nieprawidłowego leczenia ostrego stanu zapalnego.

Mała anatomia

Odbytnica jest ostatnią częścią przewodu żołądkowo-jelitowego, znajduje się w miednicy, ma długość nie większą niż 20 cm i kończy się odbytem, ​​prowadząc kał. Struktura ściany odbytnicy:

  1. Błona śluzowa jest wewnętrzną wyściółką z dużą liczbą komórek tworzących śluz i podłużnymi fałdami. W kanale odbytu błona śluzowa jelit tworzy kolumny z rowkami, które kończą się małymi kieszeniami (kryptami), w tym miejscu mogą utknąć cząstki kału i małe ciała obce (na przykład kości).
  2. Warstwa podskórna jest wypełniona luźnymi włóknami tkanki łącznej, dzięki czemu błona śluzowa jelita może łatwo się przesuwać i rozciągać. Oto splot naczyniówki i nerwy.
  3. Warstwa mięśniowa składa się z podłużnie prążkowanych i poprzecznych włókien, w obszarze odbytu tworzą one dwie pierścieniowe miazgi, które zatrzymują kał w świetle jelita (zwieracze zewnętrzne i wewnętrzne).

Odbytnica zewnętrzna otoczona jest dużą ilością tkanki tłuszczowej w postaci oddzielnych przestrzeni za jelitem, powyżej mięśni dna miednicy, w warstwie podśluzówkowej, przed kością kulszową, w każdym z nich może rozwijać się ropne zapalenie lub zapalenie paraprocytów.

W męskiej miednicy więcej tkanki tłuszczowej niż kobiety. W szczególności anatomicznie ważną formacją u mężczyzn jest przestrzeń Retziusa między jelitem a pęcherzem. To wyjaśnia większą częstość występowania paraproctitis wśród silniejszego seksu, kobiety chorują prawie 3 razy mniej.

Jak powstaje

Proces ropny w tkance odbytnicy jest tworzony nie od zera, do jego utworzenia wymagane jest połączenie następujących warunków:

  1. Obecność infekcji - najczęstszymi patogenami są mieszkańcy odbytnicy, mianowicie E. coli, gronkowce saprofityczne, Proteus lub Klebsiella. Ponadto ważne są mikroby, które zamieszkują inne ogniska infekcji w organizmie (zepsute zęby, zakażone zatoki, migdałki itp.) Przenikające do kanału odbytu z przepływem krwi.
  2. Uszkodzenia barier ochronnych to pęknięcia i rany powstałe na błonie śluzowej jelita z utrzymującym się zaparciem, urazem, po procedurach diagnostycznych, seksie analnym, a także hemoroidach, cukrzycy. Przez te wrota wejściowe drobnoustroje przenikają przez włókno adrezyjne. Źródło bakterii może służyć jako krypty, w których w kale gromadzą się cząstki kału lub małe ciała obce z pożywieniem.

Czynnikami prowokującymi do rozwoju zapalenia paraprocytów są: brak regularnej higieny osobistej, nadużywanie tytoniu i alkoholu, wyczerpywanie się sił odpornościowych z powodu długotrwałych chorób przewlekłych o małej intensywności, obecność miażdżycy, cukrzyca, zaawansowane hemoroidy i inne choroby odbytnicy.

Jak oczywiste

Ostre paraproctitis ma wyraźny obraz kliniczny - pulsujący ból w odbytnicy, gorączka z dreszczami, bolesny obrzęk w okolicy krocza. Przewlekłe paraproctitis jest konsekwencją ostrego procesu - po spontanicznym lub medycznym otwarciu ropnia istnieje duże prawdopodobieństwo, że rana w miejscu ropnia pozostanie, może być bardzo mała, ale później powstaje przetoka odbytnicza. Oznacza to, że oprócz odbytu istnieje bezpośrednie połączenie między jelitem i skórą zewnętrzną. Choroba ma charakter nawracający, sporadyczne zaostrzenia i osłabienie stanu zapalnego. Przetoki zwykle nie goją się przez długi czas, a kiedy się zamykają, ropa stopniowo odbudowuje się, po czym następuje zaostrzenie tego procesu. Podczas nawrotu w przewlekłym zapaleniu paraprocytów obserwuje się następujące objawy:

  • bóle o różnym natężeniu podczas lub po wypróżnieniu;
  • pojawienie się ropnego i krwawego wydzieliny z odbytu lub ran wokół niego;
  • silne swędzenie i podrażnienie w kroczu;
  • okresowe otwieranie i zamykanie przetok, któremu towarzyszy zmiana okresów pogorszenia i poprawy samopoczucia;
  • ogólne zatrucie organizmu - osłabienie, brak apetytu, bladość, bóle głowy, okresowe podgorączkowanie.

Proctolodzy wyróżniają kilka rodzajów przetok poprzez ich lokalizację w stosunku do zwieracza odbytu:

  • przetoka śródrdzeniowa;
  • przez zwieracz;
  • z kręgosłupa.

Lokalizacja przetoki wpływa na wybór metody chirurgicznej.

Ponadto rozróżnij:

  • przetoka pełna - w skórze znajdują się dwie dziury i błona śluzowa odbytnicy;
  • niekompletne - jeden otwór otwiera się na skórze, drugi jest w postaci torby z włóknem;
  • przetoka wewnętrzna - jeden otwór otwiera się do światła jelita, drugi koniec ślepo kończy się w włóknie.

Obecność ropnia w miednicy jest niebezpiecznym stanem, obarczonym rozwojem powikłań, dlatego nie należy opóźniać leczenia do lekarza, leczenie w późniejszych etapach jest zawsze bardziej traumatyczne i bolesne niż w początkowych.

Jak to traktuje?

Do leczenia przetoki po zapaleniu paraprocytów stosuje się różne metody. Może być uszczelniony jako kanał w zębie wypełniony klejem fibrynowym lub innymi substancjami, ale najczęściej stosuje się tradycyjne wycięcie z usuniętą ropą i otaczającą ją tkanką, aby zapobiec dalszemu postępowi procesu zapalnego.

Wadą radykalnej interwencji jest ryzyko uszkodzenia zwieracza odbytu w odbytnicy z późniejszym rozwojem nietrzymania stolca, dlatego tylko proktolog powinien wykonywać takie operacje.

W okresie pooperacyjnym stosuje się konserwatywne środki, aby zapobiec zaostrzeniom i przyspieszyć gojenie uszkodzonych tkanek. Oznacza to:

  1. Przestrzeganie prawidłowej diety i diety - w pierwszych dniach zalecany jest łagodny, niskokaloryczny stolik. Alkohol, pikantne potrawy, słone, smażone, wędzone produkty, napoje gazowane są wykluczone. Dieta rozszerza się stopniowo, reżim picia powinien być obfity.
  2. Pielęgnacja obszaru odbytu - codzienne tace na siedząco z antyseptykami (nadmanganian potasu), wywary z ziół (kwiaty rumianku, trawa dziurawca zwyczajnego, kora dębu), tabletki mumii (10 sztuk na szklankę wody i rozcieńczonych 5 litrami wody), z solą morską ( łyżka do 5 litrów wody). Stosuje się bandaże z maściami antybakteryjnymi (Levomekol, Vishnevsky liniment), przeciwzapalne doodbytnicze czopki (ichtiol, z propolisem itp.).
  3. Stosowanie środków ludowych - mikrowirów z wywaru z szałwi, krwawnika lub nagietka, soku z surowych ziemniaków, tamponów w odbytnicy z miodem i aloesem, olejem borsukowym.

Zachowawcze interwencje są wykonywane po operacji, aby zapobiec nawrotom. W niektórych przypadkach mogą zastąpić leczenie chirurgiczne, jeśli istnieją przeciwwskazania do operacji u konkretnego pacjenta (na przykład w ciężkiej niewydolności serca, w starszym wieku lub w młodym wieku, z towarzyszącą patologią).

Zapobieganie

Jakikolwiek ropny proces w regionie takim jak odbyt jest niebezpieczny ze względu na możliwość następujących komplikacji:

  • przełom ropnia w jamie brzusznej wraz z rozwojem zapalenia otrzewnej;
  • topienie ścian sąsiednich narządów i uwalnianie ropy do pochwy, do cewki moczowej, światła jelita;
  • rozprzestrzenianie się infekcji poprzez krew wraz z rozwojem sepsy;
  • martwica tkanek otaczających ropień.

Dlatego tak ważne jest, aby nie samoleczenia, ale aby zobaczyć lekarza na pierwsze objawy, takie jak dyskomfort, ból w odbytnicy, obrzęk odbytu. Aby zapobiec tej sytuacji, zaleca się przestrzeganie prostych zasad:

  • jeść prawidłowo i regularnie;
  • poruszać się więcej;
  • nie dopuszczaj do zaparć, jak również ciał obcych w odbytnicy;
  • w odpowiednim czasie leczyć hemoroidy, szczeliny odbytu, a także dezynfekować wszystkie ogniska długotrwałej infekcji w organizmie (próchnica zębów, przewlekłe zapalenie zatok, zapalenie migdałków);
  • w obecności cukrzycy należy obserwować u endokrynologa i utrzymywać poziom glukozy w normalnym zakresie;
  • śledzić wagę;
  • utrzymywać higienę osobistą.

Paraproctitis jest poważną chorobą wymagającą wczesnej diagnozy i wykwalifikowanej opieki medycznej. Im szybciej rozpocznie się leczenie, tym bardziej korzystne jest rokowanie w zakresie całkowitego wyzdrowienia.

Paraproctitis

Kiedy obszar odbytu zaczyna puchnąć i ropieć, podczas gdy temperatura wzrasta, a oddawanie moczu jest zaburzone, najprawdopodobniej rozwija się paraproctitis.

Patologia może wystąpić u pacjentów każdej płci i wieku. Paraproctitis u mężczyzn, kobiet i dzieci jest procesem zapalnym w warstwach włókien odbytnicy.

Cechy anatomii odbytnicy

Błona śluzowa odbytnicy ma wiele cech. Wokół niego znajduje się kilka przestrzeni celulozowych: jelita krętego, odbytniczego, za jelitem, otaczających odbyt ze wszystkich stron, a proces zapalny może rozpocząć się w dowolnym z nich.

Gorzej, gdy zapalenie występuje w kilku obszarach w części linii odbytnicy. Błona śluzowa jelit nieznacznie pogłębia lub tworzy kieszonkę, tak zwaną kryptę morganną, z gruczołami odbytniczymi na dnie przewodów, które z kolei sprzyjają rozprzestrzenianiu się infekcji na cały obszar włókna pararectalnego.

Przyczyny paraproctitis

Głównym patogenem procesu zapalnego jest Escherichia coli lub rzadziej enterokoki, bakterie beztlenowe, gronkowce, które po uwolnieniu do tkanki tłuszczowej poprzez mikropęknięcia w odbycie są szybko infekowane i rozprzestrzeniają się najpierw przez światło odbytnicy. Następnie zaczynają przenikać fałdy błony śluzowej kanału odbytu (jako brama wejściowa do krypty), prowokując rozprzestrzenianie się infekcji.

Wejście patogenu jest również możliwe drogą krwiopochodną przez krew. Przyczyny paraproctitis to pęknięcia w odbycie.

Jednak choroba jest często wtórna i rozwija się w wyniku:

  • hemoroidy;
  • przewlekłe zaparcia;
  • niestabilna odporność;
  • ciężkie wyczerpanie organizmu po chorobie, ból gardła, SARS;
  • nadużywanie alkoholu;
  • rozwój miażdżycy tętnic, cukrzyca.

Infekcja po uderzeniu w pęknięcia błony śluzowej odbytu prowadzi do rozwoju paraproctitis z ostrym ropnym przebiegiem.

Ostre paraproctitis

Ostre paraproctitis, z reguły, objawia się intensywnie, co prowadzi do lokalizacji krost w pobliżu odbytu. Według gatunku, biorąc pod uwagę lokalizację, choroba jest:

  • podskórnie - w miejscu ropnia w pobliżu odbytu na skórze, prowadząc do zaczerwienienia, obrzęku, bolesności części odbytu, powodując dyskomfort pacjenta podczas siedzenia i podczas wypróżniania;
  • podśluzówkowe (najczęstsza postać paraproctitis) - z lokalizacją ropnia pod śluzówką odbytnicy, prowadzi do zespołu bólowego, modyfikacji skóry;
  • borealny - gdy ropne ognisko jest zlokalizowane w głębokich warstwach mięśnia, gdy odbyt jest podniesiony, pojawiając się jako pulsujący tępy ból w miednicy i odbytnicy ze wzrostem w czasie wypróżniania, także zaczerwienienie, obrzęk, obrzęk, gorączka do 38 stopni, zatrucie
  • miedniczkowo-rdzeniowy - o bardziej ostrym i przedłużonym przebiegu, zatrucie organizmu, bolesne wypróżnianie stolca, często z zanieczyszczeniem ropą i krwią. Obraz jest niestabilny, stan zdrowia na chwilę się poprawia, po czym znów się pogarsza. Wraz z gromadzeniem się krost w błonie śluzowej mogą przedrzeć się bezpośrednio do odbytu. To stopi nie tylko ściany jelita, ale także, na przykład, kobiety działek w pochwie.

Przewlekłe zapalenie paraprocytów

Przewlekłe zapalenie paraprocytów rozwija się w przypadku braku odpowiedniego leczenia ostrego przebiegu choroby. Choroba nabiera nawrotu. Objawy ustępują, a następnie manifestują się nową siłą.

Rodzaje przetok w przewlekłym paraproctitis

W wyniku zapalenia podczas zapalenia paraprocytów przetoki pojawiają się w ścianie odbytnicy.

Według rodzaju przetoki mogą być:

  • pełny - jeśli na skórze i błonie śluzowej odbytnicy znajdują się 2 otwory lub fragmenty;
  • niekompletne - jeżeli na zewnętrznej powierzchni skóry znajduje się tylko jeden otwór w postaci torebki lub otwór osiowy;
  • wewnętrzna - z obecnością dziury pod błoną śluzową odbytu.

Przetoka może dotknąć prawie każdej części otworu jelita: przedniej, bocznej lub tylnej.

Objawy zapalenia paraprocytów

Proces zapalny w tkance odbytnicy w momencie zaostrzenia przypomina objawy hemoroidów. Boli również każdy ruch jelit. Ale to podczas paraproctyki, gdy drobnoustroje się rozprzestrzeniają, zaczyna się zapalenie gruczołów odpowiedzialnych za wydzielanie sekrecji niezbędnej do trawienia pokarmu.

Typowe objawy zapalenia paraprocytów obejmują:

  • bóle głowy;
  • słabość;
  • brak apetytu;
  • ból i bóle w całym ciele;
  • bolesne zrzucanie kału;
  • dyskomfort podczas oddawania moczu;
  • upośledzony stolec;
  • uporczywe zaparcia;
  • gorączka do 39 stopni, dreszcze;
  • uszkodzenie ścian pochwy, ich ropienie, gdy rozwinie się ropna postać ostrego zapalenia paraprocytów i nie może już dłużej działać bez pilnej interwencji chirurgicznej.

Objawy paraproctitis są bezpośrednio zależne od miejsca lokalizacji ogniska zapalnego. Jeśli nie wyleczysz choroby w ostrym okresie, wtedy w rezultacie dojdzie do martwicy tkanki. Niebezpieczny stan podczas otwierania krost, którego nie można uniknąć podczas manipulacji chirurga. Ale nawet później, na tle powikłań, możliwe jest tworzenie przetok (początkujący charakteryzuje się gwizdaniem), z wydzielaniem kału z ropą i posoką z nawrotowym przebiegiem choroby.

Objawy w ostrej postaci paraproctitis

Początek procesu zapalnego w trakcie rozsiewu ropnia w głąb błony śluzowej jelita zwykle ma wyraźne objawy kliniczne ze wzrastającą intensywnością. W przypadku przebicia ropnia i wypływu ropy z jamy odbytnicy do jamy brzusznej może rozwinąć się zapalenie otrzewnej, wymagające natychmiastowej interwencji chirurga.

Ostre zapalenie paraprocytów zaczyna się od agresywnych objawów, ale stopniowo zmniejsza się i pojawia się chwilowa ulga. Jednak po utworzeniu kanałów przetokowych klinika po pewnym czasie powtarza się ponownie.

Pacjenci pojawiają się:

  • słabość;
  • ból głowy;
  • wysoka gorączka;
  • dreszcze i bóle w stawach;
  • brak apetytu;
  • zaburzenia moczu;
  • ból w dolnej części brzucha i okolicy miednicy ze zwiększonym podczas defekacji.

Objawy przewlekłego paraproctitis

Przewlekłe paraproctitis ma mniej poważne objawy. To ustępuje, a potem frajer, cząsteczki krwi i niestrawione jedzenie zaczynają odchodzić wraz z kałem.

Pacjenci skarżą się na:

  • podrażnienie i swędzenie odbytu;
  • ból brzucha podczas kału.

W przypadku zablokowania światła jelita i powstania ropnego ropnia, przetoka odbytnicza przyjmuje przebieg falowy: zaostrzenia zostaną zastąpione czasową przerwą. To na tle blokady światła w ścianach jelit, pacjent zostaje zwolniony na chwilę. Chociaż musisz zrozumieć, że samoleczenie się przetoki jest mało prawdopodobne, a przebieg ropnego procesu będzie kontynuowany, jeśli nie podejmiesz żadnych działań.

Niebezpiecznym stanem jest, gdy ropne zapalenie paraprocytów prowadzi do ropnia błony śluzowej, rozwoju zapalenia otrzewnej lub nowotworu złośliwego, gdy nie ma już potrzeby opóźniania zbliżania się do proktologa i badania.

W jaki sposób ostry paraproctitis staje się przewlekły?

Stan pacjenta ulegnie stopniowemu pogorszeniu, jeśli ropień zacznie się powiększać i ostatecznie doprowadzi do stopienia tkanek błony śluzowej, przejścia ostrego przebiegu do przewlekłego zapalenia paraprocytów. W przypadku przełomu powstałego przetoka ostre paraproctitis może szybko przejść do nawracającego, przewlekłego przebiegu.

Z którym lekarzem się skontaktować?

Jeśli podejrzewasz chorobę odbytnicy i przetoki w ostrym zapaleniu paraproct, powinieneś skontaktować się z proktologiem lub chirurgiem w miejscu zamieszkania.

Jak diagnoza?

W celu wyjaśnienia diagnozy lekarz przede wszystkim przyjrzy się stanowi klinicznemu błony śluzowej odbytnicy, zidentyfikuje miejsce lokalizacji ropnia wykonując:

  • cyfrowe badanie doodbytnicze z reguły w miarę postępu choroby obszary krwawią i są bolesne podczas badania palpacyjnego;
  • anoskopia z wprowadzeniem endoskopu z kamerą wideo na końcu do odbytnicy;
  • rinoskopia poprzez wprowadzenie metalowego instrumentu z kamerą wideo dla głębszego zbadania jamy odbytnicy i okolic, w szczególności esicy;
  • pobieranie próbek barwnikiem podczas wykrywania przetoki wewnętrznej.

W przypadku potwierdzenia rozpoznania ostrego zapalenia paraproctyków pacjentowi zaleca się leczenie chirurgiczne szpitala, wycięcie narośli w błonie śluzowej jelita.

Dodatkowo zostanie przypisany:

  • pełna morfologia krwi dla glukozy;
  • analiza moczu.

Jeśli trudno jest postawić diagnozę, wykonuje się dodatkowe badanie ultrasonograficzne obszaru krocza w celu ustalenia lokalizacji, wielkości i charakteru zmian w otaczających tkankach.

Objawy zapalenia paraprocytów są podobne do ropniającego unaczynienia, ropnego kaszaka i rozwoju guza w przestrzeni Douglasa w odbytnicy. Rozpoznanie jest zróżnicowane, ale przede wszystkim chirurg przeprowadzi badanie palpacyjno-odbytnicze.

Jak przebiega leczenie?

Po potwierdzeniu diagnozy głównym leczeniem jest operacja. Wycięcie podlega kryptom z późniejszym drenażem ognisk ropnych. Wraz z pojawieniem się krypt, jako źródła infekcji, jedyną metodą ekspozycji pozostaje ich całkowite otwarcie i usunięcie.

W zaawansowanych przypadkach dotknięte obszary śluzówki są usuwane wraz ze zdrowymi pobliskimi w obecności infiltracji w kanalikach.

Dodatkowo, terapia przeciwbakteryjna jest prowadzona przez podawanie leków dożylnych i domięśniowych.

Sposób, w jaki lekarz leczy paraproctitis, zależy od pacjenta. Na przykład, leczenie zapalenia paraprocytów bez operacji może być jedyną opcją ze względu na pacjenta w podeszłym wieku lub poważne osłabienie organizmu. W takim przypadku możesz skorzystać z dostępnych metod konserwatywnych i popularnych.

Funkcje leczenia chirurgicznego

Skuteczne paraproctitis jest leczone wyłącznie chirurgicznie, aby skutecznie pozbyć się ropnych guzów lub wrzodów. Fizjoterapia i leki nie doprowadzą do właściwych wyników.

Tylko za pomocą operacji możesz zawiesić wzrost ropnych guzów w warstwach błony śluzowej okrężnicy. Otwieranie grudek i wycinanie są jedynymi sposobami na paraproctitis, ale powikłania występują dość często.

Operacja wykonywana jest pod znieczuleniem masek lub przez wprowadzenie dożylnego znieczulenia. Krypty objęte stanem zapalnym podlegają wycięciu. Owrzodzenia są otwierane, a kanały przetokowe są dalej odsączane.

Przygotowanie do zabiegu polega na założeniu lewatywy dla pacjenta na 1-2 godziny przed zabiegiem. Podczas operacji specjalista otwiera ropnie i zeskrobuje dotknięte obszary. Antybiotyki i leki sulfonamidowe są podawane pacjentowi przez przyłożenie tamponów do odbytu w celu zatrzymania krwawienia.

W przyszłości, po każdym wypróżnieniu, konieczne będzie przepłukanie kanału odbytu roztworem chloraminy i przyklejenie plastra do czasu, aż obszary ożyją i przestaną krwawić.

Okres pooperacyjny

Najważniejsze, aby nie dopuścić do tego, aby paraproctyka stała się chroniczna po operacji, dla której niezwykle ważne jest, aby pacjenci ściśle przestrzegali wszystkich instrukcji lekarza:

  • przyjmować przepisane leki, świece w zapaleniu paraprocytów;
  • przeprowadzić lewatywy oczyszczające z dodatkiem ziół leczniczych;
  • sprawiają, że kąpiele przyspieszają gojenie wycinanych obszarów erozyjnych;
  • przestrzegaj przepisanej diety terapeutycznej z całkowitą odmową przyjęcia słonych, pikantnych potraw, alkoholu i palenia. Możesz jeść kwaśne potrawy, owoce, pieczone jabłka, gotowaną owsiankę w wodzie, niskotłuszczowe odmiany kurczaka, mięso, ryby, gotowane na parze.

Po każdym posiłku weź środek przeczyszczający i nie zapomnij pić czystej wody co najmniej 1,5 litra na dzień. Sukces okresu rehabilitacji zależy w dużej mierze od staranności pacjenta.

Jakie mogą być komplikacje?

Niezależnie od postaci choroby często występują powikłania ostrego lub przewlekłego zapalenia paraproctyków.

Ostre ropne zapalenie paraprocytów jest najbardziej niebezpieczne, gdy dochodzi do topienia ropni, zwłaszcza jeśli objawy kliniczne pojawiają się spontanicznie i niespodziewanie. Może to prowadzić do ropnia tkanki tłuszczowej, ropnego zapalenia w tkankach i obszarach podlegających odbytnicy.

Ropienie ścian pochwy lub odbytnicy nieuchronnie prowadzi do topnienia wrzodów, przejścia ognisk zapalnych do stref miednicy i odbytu, w szczególności cewki moczowej.

Opóźnienie może prowadzić do martwicy dotkniętych obszarów, powstawania ropnych przetok w częściach odbytu i pochwy, rozwoju procesu zapalnego w cewce moczowej, a także do zgorzeli, deformacji zwieracza odbytu. Niebezpieczny stan, gdy ropa opuszcza jamę otrzewnową lub rozwój zapalenia otrzewnej. Brak środków zaradczych może prowadzić do nagłej śmierci.

Paraproctitis u dzieci

Paraproctitis u dzieci przebiega tak samo, jak u dorosłych. Często ropna postać zapalenia paraprocytów rozwija się, gdy mikroby i mikroflora jelitowa przedostają się przez pęknięcia w okolicy odbytu lub zwieracza. Być może rozwój infekcji gronkowcowej podczas przenikania przez skórę do tkanki podskórnej.

Niemożliwe jest samodzielne podawanie leków, jeśli u dziecka wystąpi podejrzenie zapalenia paraptuzy. Możesz tylko przegapić czas i rozpocząć proces rozwoju choroby. W początkowej fazie paraproctitis traktowane jest metodami ludowymi jako alternatywne metody, a rokowanie jest korzystne. Vishnevsky maść z paraproctitis pomaga dobrze, szybko łagodzi objawy, a normalizacja odżywiania w końcu powróci do normalnych wszystkich funkcji jelit.

Najważniejsze jest zapobieganie powikłaniom, rozwój zapalenia otrzewnej. Ostre paraproctitis ma ropny kurs, a wypływ ropy do jamy brzusznej może prowadzić do nieprzewidywalnych konsekwencji.

Zapobieganie

Aby zapobiec rozwojowi paraproctitis, ważne jest:

  • unikać zaparć, a zatem dostosować dietę, włączyć do diety pokarmy o grubym włóknie;
  • zapobiec uszkodzeniu odbytu lub natychmiast wyleczyć pęknięcia roztworami antyseptycznymi;
  • unikać ciał obcych w błonie śluzowej odbytnicy;
  • przestrzegać prostych zasad higieny i warunków sanitarnych, codziennie płukać odbyt czystą wodą;
  • być badane przez proktologa przynajmniej raz w roku;
  • leczyć na czas infekcje jelitowe.

Co to jest paraproctitis jelita, musisz wiedzieć, co następuje - jest to poważna choroba, która może prowadzić do smutnych konsekwencji: zapalenie otrzewnej, rozwój złośliwego guza. Nie możesz pozwolić, aby proces się powiódł. Rozpoczęte przypadki choroby nie są uleczalne i mogą być śmiertelne.

Przetoka po leczeniu paraprocty

Definicja

Przewlekłe paraproctitis (przetoka odbytnicza) jest przewlekłym procesem zapalnym w krypcie odbytu, przestrzeni międzyrdzeniowej i tkance pararektalnej z formowaniem przebiegu przetoki. Dotknięta krypta jest jednocześnie wewnętrznym otwarciem przetoki. Również przetoki odbytu mogą być pourazowe, pooperacyjne (na przykład po przedniej resekcji odbytnicy).

Bezwzględna większość pacjentów z przetokami odbytniczymi wiąże początek choroby z ostrym paraproctitis. Około jedna trzecia pacjentów z ostrym zapaleniem paraproktitis udaje się do lekarza po samoistnym otwarciu ropnia, po czym często rozwijają się przetoka odbytu, kolejna trzecia pacjentka wcale nie szuka pomocy medycznej, dopóki nie ma przetoki po ostrym zapaleniu paraprocytów. Tylko pozostała jedna trzecia pacjentów z ostrym zapaleniem paraproctyków trafia do lekarza w odpowiednim czasie, ale nie wszystkie z nich, z różnych powodów, działają radykalnie. Około połowa pacjentów w tej grupie wykonuje jedynie otwieranie i drenaż ropnia bez eliminacji bramy wejściowej infekcji, co często prowadzi do powstania przetoki odbytniczej. Istnieje ciągła infekcja ze światła jelita, ropny kurs jest otoczony ścianą tkanki łącznej - to już jest gardziel. Zewnętrzny otwór przetoki zwykle otwiera się na skórze krocza, jego średnica często nie przekracza 1 mm, wzdłuż przetoki w celulozie z niedostatecznie dobrym drenażem, nacieki i ropne wgłębienia mogą tworzyć się.

Objawy, przebieg kliniczny
Zwykle pacjent jest zaniepokojony obecnością pęknięcia przetoki (rany) na skórze w odbycie, ropie i wysięku z wysię gu, dlatego musi nosić podkładkę, prać krocze lub kąpać się 1-2 razy dziennie. Czasami rozładowanie jest obfite, powoduje podrażnienie skóry, swędzenie.

Ból z dobrym drenażem przetoki rzadko się martwi, co jest charakterystyczne dla niepełnej przetoki wewnętrznej. Jest to spowodowane przewlekłym procesem zapalnym we wnętrzu zwieracza wewnętrznego, w przestrzeni międzywierszowej i niedostatecznym drenażem z nienaruszonym odbytem. Zwykle ból wzrasta w momencie wypróżnienia i stopniowo ustępuje, ponieważ kiedy kanał odbytu jest rozciągnięty w momencie przejścia wiązki kału, niecałkowita przetoka wewnętrzna jest lepiej odsączona.

Przebieg choroby. Bardzo często choroba występuje falami, na tle istniejącej przetoki może być zaostrzenie stanu zapalnego w tkance przysadkowej. Dzieje się tak, gdy przetoka jest blokowana przez ropne martwicze masy lub ziarninę. Może wystąpić ropień, po ustąpieniu i opróżnieniu którego ostre stany zapalne ustąpią, ilość wypływu z rany zmniejsza się, ból zanika, ogólny stan poprawia się, ale rana nie goi się całkowicie, pozostaje rana nie większa niż 1 cm średnicy, z której ropne wyładowanie, jest zewnętrznym otworem przetoki. W przypadku krótkiego, przetokowego przebiegu, wyładowanie jest zwykle skąpe, jeśli występuje obfite ropne wydzielanie, najprawdopodobniej istnieje ropne jamę wzdłuż przetoki. Plamienie powinno być alarmujące w odniesieniu do złośliwości przetoki.

W okresach remisji ból przetoki odbytniczej jest nietypowy. Ogólny stan pacjenta w tym czasie jest zadowalający. Przy ostrożnych środkach higieny, pacjent przez długi czas może nie być szczególnie dotknięty przez obecność przetoki. Ale okresy zaostrzenia poważnie zakłócają jakość życia. Pojawienie się nowych ognisk zapalenia, zaangażowanie zwieracza odbytu w procesie prowadzi do pojawienia się nowych objawów choroby, długi proces zapalny wpływa na ogólny stan pacjenta, osłabienie, ból głowy, zły sen, zmniejszoną wydajność, zdrowie psychiczne, spadek potencji.

Komplikacje

Obecność przetoki odbytnicy, szczególnie złożonej, z naciekami i ropnymi jamami, w połączeniu z częstymi zaostrzeniami procesu zapalnego, może prowadzić do znacznego pogorszenia ogólnego stanu pacjenta. Ponadto mogą wystąpić ciężkie zmiany miejscowe, powodujące znaczne odkształcenie kanału odbytu i krocza, zmiany bliznowate mięśni ściskających odbyt, co powoduje rozwój niewydolności zwieracza odbytu. Innym powikłaniem przewlekłego zapalenia paraprocytów jest pektenoza - zmiany bliznowate w ścianie kanału odbytu, prowadzące do zmniejszenia elastyczności i zwężenia bliznowatości. Przy przedłużonym istnieniu choroby (ponad 5 lat) w niektórych przypadkach występuje złośliwość przetoki.

Rozpoznanie przewlekłego zapalenia paraprocytów

Rozpoznanie przewlekłego zapalenia paraprocytów nie jest tak trudne. Zwykle pacjenci sami udają się do lekarza z reklamacjami dotyczącymi obecności przetoki w okolicy krocza lub ropnego wydzielania z odbytu. Na zewnętrznym badaniu, jeśli jest to całkowita przetoka odbytnicy, można zobaczyć zewnętrzny otwór. W przypadku niepełnej przetoki wewnętrznej istnieje tylko wewnętrzny otwór, nie ma zewnętrznego otworu na skórze.

Naturalnie, badanie pacjenta powinno być poprzedzone zbieraniem wywiadu, które określa czas trwania choroby, w szczególności początek i przebieg procesu, częstość zaostrzeń, charakter poprzedniego leczenia, obecność współistniejących chorób. Podczas badania zwracają również uwagę na ogólny stan pacjenta (utrata masy ciała, bladość itp.), Jego stan neuropsychologiczny. Informacje na temat charakteru i ilości wypływu z przetoki mogą pomóc w rozpoznaniu innych chorób, również charakteryzujących się pojawieniem się przetok (promienica, formacje teratogenne, choroba Leśniowskiego-Crohna), sugerują obecność ropnych wycieków i ubytków z obfitym wydzielaniem ropy. Ważne jest, aby zapytać o funkcje jelit (zaparcie, biegunka, krwawienie) i zwieracz odbytu, zwłaszcza jeśli pacjent przeszedł wcześniej operację kanału odbytu.

Badanie pacjenta z przetoką odbytnicy najlepiej wykonać po oczyszczeniu jelita z zawartości (lewatywa, środek przeczyszczający). Wygodniej jest zbadać pacjenta w fotelu ginekologicznym w pozycji pacjenta na plecach z rozłożonymi nogami. Podczas badania należy zwrócić uwagę na stan skóry krocza i pośladków, oszacować odległość od zewnętrznego gardzielnego otworu do odbytu, zwrócić uwagę na lokalizację otworu przetoki wokół obwodu odbytu itp. Lokalizacja zewnętrznego otworu w gardzieli otworu jest z grubsza szacowana. W tym przypadku musisz skupić się na linii łączącej kulszowe kulki. Jeżeli zewnętrzne garbowe otwarcie w pozycji pacjenta z tyłu znajduje się poniżej tej linii, najczęściej wewnętrzny otwór znajduje się w tylnych kryptach, jeżeli zewnętrzny otwór przetoki znajduje się powyżej tej linii, najpierw należy szukać wewnętrznego otworu w kryptach wzdłuż przedniego półkola. Ale są wyjątki od reguły. Z odległości zewnętrznego otworu od odbytu czasami można ocenić głębokość przejścia przetoki w stosunku do zwieracza zewnętrznego. Oczywiście nie jest to główny punkt odniesienia, ale mimo to kurs znajdujący się wewnątrz od zewnętrznej miazgi lub przechodzący przez niewielką jej część, często ma zewnętrzny otwór blisko odbytu.

Przetoki odbytnicy z powodu ostrego zapalenia paraprocytów charakteryzują się obecnością jednego zewnętrznego otworu, podczas wykrywania otworów po prawej i lewej stronie odbytu, należy pomyśleć o przetoce podkowiastej. Obecność wielu zewnętrznych otworów jest bardziej charakterystyczna dla określonego procesu. Podczas badania należy ocenić ilość i rodzaj wypływu z przetoki. Zwykłe (banalne) paraproctitis charakteryzuje się żółtawymi, bezzapachowymi wydzielinami cipki. Jeśli po naciśnięciu na zaatakowany obszar ropa zostanie uwolniona, wówczas wzdłuż przetoki znajduje się wgłębienie.

Procesowi gruźliczemu towarzyszy obfite wydzielanie płynu z przetoki. W przypadku promienicy, skąpe, czasami grudkowate, przetokowe otwory są zwykle kilkoma, przetoki mogą być długie i dobrze wyczuwalne pod skórą krocza i pośladków, skóra wokół zewnętrznych otworów z niebieskawym odcieniem. Rzadko jest to nowotwór złośliwy. Charakter wydzieliny z przetoki jest różny: stają się krwawe z domieszką śluzu.

Podczas oględzin zewnętrznych zwraca się również uwagę na obecność deformacji krocza, bliznowacenia, zamknięcia odbytnicy, umieralności, maceracji skóry okołoustnej, śladów zadrapań itp. Jeśli pacjent skarży się na słaby gaz i kał, obowiązkowe jest badanie odruchowe. Odbyt skórny i kremowy poprzez zastosowanie udarów na skórze za pomocą sondy lub nieostrej igły. Odbywa się to przed badaniem palpacyjnym i cyfrowym odbytem.

Zapalenie okolicy odbytu i krocza pozwala określić obecność blizny wzdłuż przetoki. Gdy przetokowy kanał znajduje się w podskórnej warstwie podśluzówkowej, tj. Wewnątrzbłonkowatej, lub gdy przejście przechodzi przez małą część zwieracza odbytu, można go łatwo zidentyfikować jako sznur od zewnętrznego gardzielowego otworu do odbytu. Kiedy przebieg przetokowy nie jest determinowany przez palpację, można bezpiecznie stwierdzić, że przetoka jest transfunkcjonalna lub nawet pozasfinalna. Pal-paatorno w trakcie przetoki, czasami można znaleźć nacieki i ropne smugi.

Gdy cyfrowe badanie odbytnicy jest przede wszystkim zdeterminowane przez ton zwieracza odbytu bez wysiłków wolicjonalnych i podczas woli kompresji odbytu pacjenta. Dane te koniecznie wprowadzają protokół kontroli pacjenta. Długie występowanie przetok z zaostrzeniem procesu zapalnego często prowadzi do rozwoju niewydolności miazgi odbytu, wcześniejsze interwencje chirurgiczne również mogą mieć konsekwencje, więc trzeba bardzo poważnie podchodzić do tego rodzaju badań. Podczas skanowania palca określana jest lokalizacja wewnętrznego otwarcia przetoki, która zwykle znajduje się w jednej z krypt morgońskich. W zależności od lokalizacji otworu wewnętrznego wyróżnia się następujące rodzaje przetok: tylną, przednią, boczną. Najczęściej przetoki są tylne.

Manualne badanie doodbytnicze jest przydatne do uzupełnienia badania palpacyjnego krocza, tj. Do przeprowadzenia badań dwumianowych. Po zbadaniu palca można zidentyfikować inne choroby odbytu i kanału odbytu, gruczołu krokowego. Kobiety przechodzą badanie pochwy. Najlepiej ocenić obecność przetoki w pochwie, stan przegrody odbytniczo-pochwowej, z równoczesnym badaniem przez odbytnicę i pochwę.

Próbkę barwnika należy stosować u wszystkich pacjentów z przetoką odbytu. W tym celu najczęściej stosowano 1% roztwór błękitu metylenowego. Farba oznacza wewnętrzne otwarcie przetoki. Najlepiej widać barwienie krypty za pomocą anoskopii. Brak przebarwienia wewnętrznego otworu, nawet z dodatkiem nadtlenku wodoru, nie wskazuje, że nie ma połączenia z jelitem, ale że istnieje proces zapalny w obszarze wewnętrznego otworu i przebieg jest czasowo zamknięty. W takiej sytuacji należy przez kilka dni wyznaczyć płukanie przewodu rurowego roztworami antyseptycznymi, a następnie powtórzyć test farby. Celem fistulografii jest ustalenie przebiegu i wewnętrznego otwarcia w przypadku ujemnej próbki z farbą, która jest niepraktyczna - badanie ma charakter informacyjny tylko wtedy, gdy przetoka jest dobra.

Sondowanie przetoki pozwala ocenić kierunek przebiegu przetoki, jego rozgałęzienie w tkankach, obecność ropnych jam, związek przebiegu z zewnętrznym zwieraczem. Lepiej jest użyć sondy z wybrzuszonego metalu. Delikatnie wstrzykuje się go do zewnętrznego gardzielowego otworu i dalej postępuje po drodze, kontrolując za pomocą palca wskazującego wolnej ręki wkładanej do jelita. Nieostrożne manipulacje są niewłaściwe, ponieważ są nie tylko bardzo bolesne, ale także niebezpieczne z powodu możliwości popełnienia fałszywego ruchu.

Gdy przetoka ma krótki i bezpośredni przebieg, sonda swobodnie przenika przez światło jelita. Jeśli przebieg jest kręty, sonda często nie przeniknie do wewnętrznej dziury. W obecności ropnej sond jamy biegnie. Kiedy wiele zewnętrznych otworów jest zwykle badanych przez wszystkie ruchy.

Jeśli występuje przetoka wewnątrzzwieraczowa lub płytka przetoka międzyfazowa, sonda kieruje się do kanału odbytu. Jeśli przejście z gardzieli jest wysokie, sonda podnosi się równolegle do odbytnicy. Grubość mostka tkanki między palcem włożonym do jelita i sondy może być wykorzystana do oceny związku przejścia przetoki do zewnętrznego zwieracza odbytu.

U wszystkich pacjentów z przetokami odbytniczymi wymagana jest sigmoidoskopia, która jest potrzebna do identyfikacji stanu błony śluzowej odbytnicy, obecności innych chorób (nowotworów, chorób zapalnych itp.).

Jeśli podczas badania wydaje się, że pacjent ma przetokę odbytniczą lub pozasfazową odbytu, konieczne jest uzupełnienie badania fistulografią. Badanie rentgenowskie z użyciem wlewu baru jest zwykle stosowane w diagnostyce przetok odbytu jako pomocnicza, jeśli to konieczne, w celu odróżnienia przewlekłego zapalenia paraprocytów od innych chorób.
Powyżej wspomniano o potrzebie oceny funkcji zwieracza odbytu, zwłaszcza z długotrwałym przetokiem i powtarzającymi się operacjami. W tym samym czasie sfinkterometria jest najbardziej informatywną metodą badania.

Oczywiście, pacjenci z przetokami odbytniczymi muszą czasami wykonywać inne dodatkowe badania w przypadku podejrzenia obecności konkurencyjnych chorób, a także diagnostyki różnicowej w celu wykrycia powiązanych chorób innych narządów i układów. Ale główne metody diagnozowania w obecności przetoki odbytniczej to: badanie zewnętrzne, badanie dotykowe, badanie cyfrowe kanału odbytu i odbytnicy, badanie za pomocą farby, badanie sromowe, ano-, rektor-instrumentaloskopia, fistulografia przy wysokich przetokach, obfite wydzieliny i głosowanie sondy.

Dużą pomoc w diagnostyce miejscowej przebiegu przetoki wykonuje ultrasonografia.

Klasyfikacja przetok

W zależności od umiejscowienia kanału przetoki w stosunku do zwieracza zewnętrznego odbytu, izoluje się przetoki wewnątrz-, trans- i pozazwierkowe przetok odbytu.

Najprostsze przetoki to przetoka śródprzedsionkowa. Są one również nazywane podskórnie podśluzówkowe, marginalne. Przebieg trawienny jest zwykle bezpośredni, proces bliznowaty nie jest wyraźny, czas trwania choroby jest zwykle mały. Zewnętrzne, przetokowe otwarcie jest często zlokalizowane w pobliżu odbytu, a wewnętrzne może znajdować się w dowolnej krypcie.

Rozpoznanie tego rodzaju przetoki jest dość proste: badanie palpacyjne okolicy odbytu umożliwia określenie kanału przetoki w warstwie podśluzówkowej i podskórnej, sonda włożona do zewnętrznego otworu z gardzielą zwykle przechodzi swobodnie do światła jelita przez otwór wewnętrzny lub zbliża się do warstwy podśluzówkowej. Test farby u pacjentów z taką przetoką jest zwykle dodatni. Funkcja zwieracza została zapisana. Fistulografia i inne dodatkowe metody badawcze zwykle nie są wymagane.

Transsfinkternye przetoki odbytnicy są bardziej powszechne niż extrasfinkterny. Co więcej, stosunek przejścia przez gardziel do zewnętrznej miazgi może być różny: skok może przejść przez podskórną część zwieracza, przez powierzchnię, tj. Głębiej, a nawet głębiej - przez głęboką część.
Im większy skok w stosunku do zwieracza, tym częściej nie występują proste, ale rozgałęzione kanały, ropne jamki w tkance, proces bliznowacenia w tkankach otaczających przejście, w tym zwieracz, jest bardziej wyraźny.

W 15-20% obserwacji obserwuje się przetoki pozazwieraczowe, w których udar jest wysoki, omijając zewnętrzny zwieracz, ale wewnętrzny otwór znajduje się w obszarze krypt, tj. Poniżej. Takie przetoki powstają z powodu ostrego zapalenia pochwy, miednicy i zapalenia paraproctowego typu retrorec. Charakteryzują się obecnością długiego skręconego udaru, często znaleziono ropne smugi, blizny. Często kolejne zaostrzenie procesu zapalnego prowadzi do powstawania nowych otworów przetoki, czasami proces zapalny przemieszcza się z przestrzeni tkanki komórkowej z jednej strony na drugą - występuje przetoka w kształcie podkowy. Przetoka podkowa może być tylna i przednia.
Przetoki wydzielnicze są klasyfikowane według stopnia trudności. Kiedy pierwszy stopień złożoności przetoki pozazwieracza jest, wewnętrzny otwór jest wąski bez blizny wokół niego, nie ma wrzodów i nacieków w tkance, przebieg jest całkiem prosty. Kiedy drugi stopień złożoności w obszarze wewnętrznej dziury są blizny, ale nie ma żadnych zmian zapalnych w błonie. W trzecim stopniu przetoki pozazwieraczowe charakteryzują wąski wewnętrzny otwór bez blizn, ale w włóknie występuje proces ropny-zapalny. W czwartym stopniu złożoności mają szeroki wewnętrzny otwór otoczony bliznami, z naciekami zapalnymi lub ropnymi jamami w przestrzeniach komórkowych.

W przypadku przełyku i przetoki pozaserców odbytnicy badanie pacjenta należy uzupełnić o fistulografię, ultrasonografię, a także oznaczyć funkcję zwieracza odbytu. Badania te są konieczne, aby odróżnić przewlekłe zapalenie paraproctyków od innych chorób, które mogą być przyczyną przetok.

Diagnostyka różnicowa

Przetoka odbytnicy zwykle musi być odróżniona od torbieli tkanki odbytu, zapalenia kości i szpiku kostnego, kości ogonowej, promienicy, przetok gruźliczych, przetok w chorobie Leśniowskiego-Crohna, nabłonkowego przewodu kostnego.

Torbiele Teretoma tkanki adrectalnej często roponują i wypróżniają się. W tym przypadku przetoka powstaje w okolicy odbytu, którą należy odróżnić od paraprocty. Obmacywanie skóry krocza i badanie cyfrowe odbytnicy w obecności formacji torbielowatej pozwalają w większości przypadków wykryć zaokrągloną formację gęsto sprężystej konsystencji z wyraźnymi granicami. Najczęściej cysty są spuszczane przez przetokę na skórze, a następnie nie ma połączenia między zewnętrznym otworem przetoki a światłem odbytnicy. W tym samym czasie sonda i farba nie ujawniają tego połączenia - po prostu nie istnieje. Ale czasami torbiel może otwierać się równocześnie na skórze i do światła odbytnicy - następuje pełna przetoka. W takich przypadkach wewnętrzny otwór w jelitach jest wysoki, ponad poziomem krypt, podczas gdy w przypadku zwykłej przetoki zwykle znajduje się w jednym z krypt. Wydzielanie z kryptogennej przetoki odbytu bez zaostrzenia jest skąpe cipki, z torbielowatej jamy, wydzielina może być obfite, z natury śluzowaty, z małymi inkluzjami, czasami - niejednolita lub galaretowata. W obecności torbieli z rektoskopią odnotowuje się pewne zwężenie światła, występ jednej z ścian jelit. Gdy fistulografia jamy ustnej jest wypełniona, jej kontur jest zwykle czysty, gładki, w przeciwieństwie do zwykłego paraproctitis, gdy kontur jest nierówny podczas wypełniania pasm i ubytków, sam kurs jest skręcony i wąski. Na zdjęciach radiologicznych w obecności potworniaka ujawnia się rozszerzenie przestrzeni retrorealnej. Duża pomoc w diagnostyce zapewnia ultradźwiękową przestrzeń włókien korekcyjnych.

Osteomyelitis kości miednicy może również prowadzić do powstawania przetok krocza, sacrococcegeal i pośladków. W przewlekłym zapaleniu paraprocytów najczęściej wykonuje się zewnętrzne przetoki tętnicze, przy czym w przypadku zapalenia kości i szpiku może być ich kilka, zazwyczaj znajdują się one daleko od otworu odbytu, nie ma połączenia między nimi a światłem jelita. Radiografia kości miednicy i kręgosłupa pozwala na postawienie prawidłowej diagnozy.

Przetoki z promienicą są zwykle wielokrotne, skóra wokół zewnętrznych otworów z niebieskawym odcieniem, przetoki przetoki mogą być długie i dobrze wyczołgane pod skórą krocza i pośladków, nie wykryto połączenia ze światłem jelita. Wyładowanie z przetoki skąpe, czasem drobne.

W przypadku gruźlicy płuc może występować banalna przetoka odbytnicza. Podejrzenie określonego procesu powoduje, że przypadki płynnej ropy są obficie wydzielane z przetoki, a badanie histologiczne ujawnia liczne łączące się ziarniniaki z przypadkową martwicą.

Przetoka z chorobą Leśniowskiego-Crohna występuje na tle choroby podstawowej jako powikłanie. Charakterystyczną cechą choroby Leśniowskiego-Crohna jest obecność owrzodzeń - pęknięć w jelicie, podczas gdy w przypadku zwykłych przetok zmiany zapalne w błonie śluzowej odbytnicy są nieobecne lub minimalne.

Przetoki odbytnicy rzadko muszą być odróżniane od przetok spowodowanych zapaleniem nabłonkowego przewodu korzeniowego, gdy otwierają się one w pobliżu odbytu. Jednocześnie pomaga wykrycie pierwotnych otworów przewodu pęcherzykowego i brak połączenia tych przetok ze światłem kanału proksymalnego.

Rzadko występuje złośliwość przetoki odbytnicy; w tym samym czasie wypływ z niego staje się krwawy z domieszką śluzu. Niezawodną metodą diagnostyczną jest badanie cytologiczne porysowanego skrobaka i lepiej wykonać skrobanie z głębokiej części skoku, a nie z obszaru zewnętrznego otworu. Jeśli to konieczne, należy poddać badaniu histologicznemu elementy samego uderzenia.

Leczenie przewlekłego paraproctitis
Jedyną radykalną metodą leczenia przetoki odbytniczej jest chirurgiczna, to znaczy obecność przetoki jest bezpośrednim wskazaniem do zabiegu chirurgicznego. Oczywiście istnieją przeciwwskazania do radykalnej operacji, głównie ciężkich chorób różnych narządów i układów w fazie dekompensacji. Jeśli możliwe jest osiągnięcie poprawy po leczeniu zachowawczym, możliwa staje się operacja.

Czas radykalnej operacji zależy głównie od przebiegu klinicznego choroby. Podczas zaostrzenia przewlekłego zapalenia paraprocytów z tworzeniem ropnia konieczne jest otwarcie ropnia i dopiero po usunięciu ropnego procesu operowania na przetoce. Niedopuszczalne jest opóźnianie radykalnego leczenia przez długi czas, ponieważ zaostrzenie może się powtórzyć, proces zapalny z następującymi bliznami ściany kanału odbytu, zwieracza i włókna pararectalnego może prowadzić do deformacji kanału odbytu i krocza oraz rozwoju niewydolności zwieracza odbytu. W obecności nacieków w trakcie przetoki wykonuje się aktywną terapię przeciwzapalną - antybiotyki, fizjoterapię, po której następuje operacja. Jeśli proces przepływa w sposób ciągły i nie ma żadnych zaostrzeń, operacja jest przeprowadzana w sposób planowy. Jeśli jest okres stabilnej remisji, otwory przetoki są zamknięte, operacja powinna zostać odroczona, ponieważ w tych warunkach nie ma wyraźnych wytycznych do przeprowadzenia radykalnej interwencji, operacja może być nie tylko nieskuteczna w stosunku do przetoki, ale także niebezpieczna z powodu możliwości uszkodzenia tkanek niezwiązanych z przetoką. właściwie w procesie patologicznym. Operację należy wykonać po ponownym otwarciu przetoki.

Najczęstsze rodzaje operacji na przetokę odbytniczą:
1. rozwarstwienie przetoki w świetle odbytnicy;
2. wycięcie przetoki w świetle odbytnicy (operacja Gabriela);
3. wycięcie przetoki w świetle odbytnicy z otworem i drenażem smug;
4. wycięcie przetoki w świetle odbytnicy z zamknięciem zwieracza;
5. wycięcie przetoki z podwiązaniem;
6. Wycięcie przetoki z ruchem błony śluzowej lub płatem śluzowo-mięśniowym dystalnego odbytnicy w celu wyeliminowania wewnętrznego otwarcia przetoki.

Wybór metody działania zależy od następujących czynników:
1. lokalizacja kanału przetoki w stosunku do zwieracza zewnętrznego odbytu;
2. stopień rozwoju procesu bliznowactwa w ścianie jelita, obszar otworu wewnętrznego i wzdłuż przetoki;
3. obecność ropnej jamy i nacieki w tkance odbytu.

Chirurgia przetoki odbytnicy wymaga znajomości anatomii, fizjologii i doświadczenia klinicznego. Dlatego planowane leczenie pacjentów z przetokami odbytniczymi powinno być przeprowadzane tylko w wyspecjalizowanych szpitalach i powinno być prowadzone przez specjalistów - koloproktologów.
Pilne operacje zaostrzenia przewlekłego zapalenia paraprocytów mogą być wykonywane w ogólnych szpitalach chirurgicznych, ale po ustąpieniu zapalenia radykalne leczenie powinno być prowadzone przez specjalistów. Zbyt duże ryzyko powikłań w tych interwencjach powoduje konieczność ostrożnego podejścia do chirurgicznego leczenia przetoki odbytnicy.

Główne powikłania po operacji to nawrót przetoki i niewydolność zwieracza odbytu. Nawrót może być spowodowany błędami w wyborze procedury, a także błędami technicznymi, a także wadami w pooperacyjnym postępowaniu z pacjentem.

Leczenie chirurgiczne brzeżnych, podśluzówkowych przetok odbytnicy, a także niska transspincteria prowadzi do trwałego wyleczenia i nie towarzyszą żadne poważne powikłania. Przetoki wysokiego poziomu (głębokie trans i ex-transfectinous) można również leczyć bez upośledzenia czynnościowego. W przypadku nawrotowej przetoki, długotrwałego stanu zapalnego, obecności przecieków i zmian bliznowacenia w ścianie jelitowej, zwieracza i tkanki pararektalnej, wyniki są znacznie gorsze. Stąd zasada: operacja przetoki odbytnicy powinna być wykonywana w sposób terminowy i profesjonalny.

Te informacje mają jedynie charakter informacyjny i nie powinny być używane do samodzielnego leczenia.